Toos Roelofs' Bidprentje

In dankbare herinnering aan

Toos Roelofs-Ribberink

* 10 maart 1932         † 23 maart 2009

Toos groeide op in een hecht gezin, samen met haar jongere broer Ben. Toen ze 21 was, verloor ze binnen één maand zowel haar moeder als vader. Deze ingrijpende gebeurtenis heeft mama nooit goed kunnen verwerken.
Toos was een sterke, intelligente vrouw met een heel sociaal karakter. Mede dankzij haar mensenkennis was zij een zeer gewaardeerd maatschappelijk werkster.
Ons gezin was het belangrijkste in haar leven. Dit moest warm en hecht zijn, wat niet altijd eenvoudig was. Met een enorme inzet, zichzelf wegcijferend, zette mama zich hiervoor in. De zaterdagavonden met spelletjes, frisdrank en chips, zijn een dierbare herinnering voor ons.
De humor van mama kenmerkte zich door haar korte, vlijmscherpe opmerkingen. Deze eigenschap kwam zelfs in de laatste maanden nog naar boven.
Toos was een diep gelovige vrouw, maar hield dit voor zichzelf. Het geloof speelde ook in onze opvoeding een belangrijke rol en als we eens geen zin hadden om naar de kerk te gaan, dan zei mama: “Je hoeft niet, maar je gaat wel”.
Mama was dol op kinderen. Het is dan ook jammer dat ze maar zo kort heeft kunnen genieten van haar kleinkinderen.
Helaas was mama niet in staat onbevangen van het leven te genieten. Altijd waren er wel dingen waar ze tegen opzag. Door de hoge eisen die ze aan zichzelf stelde, was ze onzeker. Mama was dan ook het liefst in haar eigen, vertrouwde omgeving: “Nee, laat mij maar lekker thuis”. Deze behoefte werd de laatste jaren door haar ziekte alleen maar groter: ze merkte dat ze niet langer blindelings op haar geheugen kon vertrouwen. Dit bracht papa en mama dichter bij elkaar. Ze zaten steeds vaker hand in hand aan de keukentafel.
De laatste twee jaar verslechterde mama’s gezondheid sterk. Het inschakelen van externe hulp was niet langer te voorkomen. Mama kon dit eerst moeilijk accepteren. Het laatste jaar ging dit beter en uitte mama regelmatig haar dankbaarheid aan haar liefdevolle verzorgers. Een wandeling in de frisse lucht werd vaak onderbroken voor een kopje koffie of een ijsje in de stad. Hier kon ze intens van genieten. Eenmaal thuis genoot ze van André Rieu en de boekjes van Oald Hengel.
Op 10 maart hebben we mama’s 77e verjaardag gevierd. Ze had een onvoorstelbaar goede dag. Praten lukte niet meer, maar ze begreep alles en haar gezichtsuitdrukkingen spraken boekdelen.
Daarna ging het snel bergafwaarts en op de vroege ochtend van 23 maart is ze rustig ingeslapen. Het was goed.

Mama, bedankt voor alles, je was een geweldige moeder.