Henk Roelofs' Bidprentje

In dankbare herinnering aan

Henk Roelofs

* 7 augustus 1928         † 12 februari 2008

Henk werd geboren aan de Oldenzaalsestraat in Hengelo als tweede van vijf kinderen. Zijn vader was hoofdonderwijzer en een groot voorbeeld voor papa.

De afschuw van de oorlog bracht Henk als tiener ook avontuur en spannende herinneringen. Aan het Canisius College in Nijmegen, waar hij een deel van zijn middelbare schooltijd doorbracht, bewaarde hij goede herinneringen en deed hij blijvende contacten op.

Vervolgens studeerde Henk HTS Werktuigbouwkunde, waarna hij in dienst ging. Het leger beschouwde papa later als een goede levensschool. Aan het eind van zijn diensttijd was hij gelegerd in Amsterdam en leerde mama (beter) kennen in de wekelijkse trein naar Hengelo.

In 1957 trouwde Henk met Toos en zij kregen drie zoons. Door papa’s werk woonden we vier jaar in Bergen op Zoom. Na terugkomst in Twente maakte een dochter het gezin compleet.

Papa was altijd een harde werker en een doorzetter. Oorspronkelijk werkte hij als werktuigbouwkundige, maar hij sloot zijn loopbaan af in de marketing bij “de Zout” (Akzo) in Hengelo. In deze functie gaf hij ook voorlichting op scholen; de appel valt niet ver van de boom.

Op 61-jarige leeftijd ging papa met pensioen en had toen echt tijd voor zijn hobby’s. Hij was heel trots op zijn munten- en postzegelverzameling, met name die van het Vaticaan. Zingen in het kerkkoor was een andere passie: uiteindelijk 73 jaar lang. In de zomer zwom Henk dagelijks in het soms ijskoude water van het Tuindorpbad; één van de weinige keren dat je “de heer Roelofs” zonder pak en stropdas zag. De koffie na afloop sloeg papa nooit af, want sociale contacten waren erg belangrijk voor hem. Ook genoot hij van de hulp die hij aan anderen kon bieden: papa was onder andere actief bij het oprichten van het Leonardus Hospice en hij reed regelmatig naar Polen om medicijnen en kleding te brengen.

Ons gezin was altijd erg belangrijk voor papa, waarbij een goede toekomst voor de kinderen centraal stond. Het was niet altijd even harmonieus, maar Henk deed alles met de beste intenties. Ontspanning werd gevonden in Frankrijk; we brachten vele vakanties in Narbonne door. Papa was een trotse man - trots op Toos, zijn kinderen en zijn Volvo. Trots ook op zijn kleinkinderen, al moest hij daar wel even op wachten.

De laatste jaren begon het geheugen papa in de steek te laten, maar zijn zelfverzekerdheid hielp hem: “Nee hoor, jullie maken een fout”. De laatste twee maanden realiseerde papa het zichzelf en werd hier erg verdrietig over. De zachte kanten van zijn karakter werden steeds duidelijker zichtbaar. Het ging snel bergafwaarts met zijn geestelijke en lichamelijke gezondheid. De kanker die er blijkbaar al lang zat, kwam plotseling naar voren en binnen twee weken was het einde daar.

Het geloof gaf papa veel zekerheid, waardoor hij vredig is ingeslapen. Het was goed.

Papa, bedankt voor al je liefde en goede zorgen,

Toos en de kinderen.